A place where I can return to

จะสอบแล้วค่ะ แต่หนีความจริง 55
หนีมาหลายวันและ นั่งเฝ้าบอร์ดยุ่นสปอยล์
แต่งานนี้เหมือนหนีเสือปะจระเข้ค่ะ
ทั้งที่คิดว่าดีเกรย์ตอนทีแล้ว(166)อิมแพคแล้ว
ตอนนี้...อิมแพคกว่าหลายร้อยเท่าค่ะ
จะขอจารึกไว้เป็นฉากประทับใจฉากที่3ของเรื่องนี้เลยค่ะ


สุดท้ายแล้วอเลนก็คือเด็กน้อยตาดำๆที่ซวยสุดซวย
โดนหมายเลข14(ยังกะหุ่นในดราก้อนบอลแน่ะ)ฝังความทรงจำไว้
ตอนแรกก็คิดแค่ว่า เออ คงโดนพวกคนข้างบนควบคุมและใช้งาน
โดนคนรอบข้างแบน หรือรู้สึกแปลกแยกทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิต

แต่ข่าวร้ายมันไม่ได้มีแค่นั้นน่ะสิ - -''
เพราะการที่มีความทรงจำของโนอาก็หมายถึง
จะค่อยๆถูกความทรงจำนั้นกลืนกินและกลายเป็นโนอาไป...
ช่างเศร้า...เหมือนกำลังจะตายแต่ก็ไม่ใช่ค่ะ
ตัวยังอยู่ แต่"ตัวตน"จริงๆนี่สิที่หายไป

และยังมีที่ร้ายกว่านั้น...มานา
คำพูดที่ว่ารัก หมายถึงให้ใครกันแน่ อเลน? หรือ อีกคนข้างใน?
อเลนที่เคย"ถูกทิ้ง"เหมือนถูกชุบชีวิตด้วยคนที่ตัวเองเรียกว่า"พ่อ"
ทั้งที่สูญเสียเกือบจะทุกอย่างแล้วก็ยังคงมีชีวิตต่อไปเพื่อ"สัญญา"ที่ให้กับ"พ่อ"
และสิ่งที่ตัวเองได้"เลือกเดิน" ความตั้งใจที่คิดว่า"ตัวเองตัดสินใจเอง"
สรุปแล้ว..."อเลน"คืออะไร...?


คำพูดของอเลนที่ถามว่า "ตอนที่มานาบอกว่ารัก หมายถึงผม หรือคนไหนกันแน่"
ทำเอาเราจุกค่ะ น้ำตาน่ะรออยู่ข้างในแล้วล่ะ พูดไม่ออกเลย
ทั้งที่อเลนเรียกน้ำตาเรามาก็หลายที แต่ครั้งนี้ที่สุดของที่สุดเลยค่ะ
สงสารพ่อหนุ่มคนนี้เหลือเกิน (แน่นอน อ.โฮชิโนะยอดเยี่ยมค่ะ
ถึงจะเศร้ามากไปหน่อยก็เหอะ...)

อิมแพคค่ะ ไม่ใช่แค่นี้แน่ถ้าเราจะยกมันเป็นสุดยอดฉากประทับใจ
เพราะ...


"ขำเจ้าทีโอดอลไม่ได้แล้วสิ ให้ตาย..."

คุณป๋า~!!!!!!! น้ำตาร่วงเลยค่ะฉากนี้
นอกจากจะขำไม่ออกคุณป๋ายังบอกว่า "คงจะดีกว่านี้ถ้าเป็นคนไม่เอาไหนคนอื่น"
แน่นอนมันเป็นผลต่อเนื่องจากคำถามของอเลนนั่นแหละ
คุณป๋า...ที่เคยเย็นชา ทิ้งขว้าง ศิษย์คนเดียวของตัวเอง
จริงๆคุณป๋าก็แอบแคร์อยู่สินะ...ไม่สิ เพราะคุณป๋าแคร์มากถึงทำอย่างนั้น
เพราะไม่อยากผูกพันไปมากกว่านี้
เพราะรู้อยู่แก่ใจ...สินะคุณป๋า

note : ใครไม่เกทมุขนี้บ้างคะ? อธิบายเนอะ
ทีโอดอล คืออาจารย์ของคันดะกับมารีค่ะ
เป็นGensuiที่ชอบปฏิบัติกับศิษย์เหมือนเป็นลูกตัวเอง
ยิ่งกับคันดะแล้วการทำตัวเป็นคุณป๊ะป๋าทำให้ดูตลกมากเลยค่ะ
และที่ครอสขำไม่ออก เพราะตัวเองก็กำลัง"คิด"และ"โอบ"ศิษย์ตัวเอง
ด้วยความรู้สึกอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ

สิ่งที่ได้จากตอนนี้ > ความผูกพันทำให้คนเรามีค่า

อา...ระบายทิ้งไปเยอะเลย พออ่านถึงตอนนี้เริ่มมีไอเดียค่ะ
ชักอยากจะวิเคราะห์ตัวละครในดีเกรย์ซะแล้วสิ
ถ้ามีเวลา(หลังสอบ)จะลองเขียนลงpages
ใครสนใจก็รออ่านกันได้นะคะ เชียร์หน่อยก็ดี 555

*ซับน้ำตาแล้วไปอ่านหนังสือต่อ*